سرطان شد نگفته ها در من            من که جسم درون سلولم

من که یک مار زخمیم اما                 مثل یک کرم خسته می لولم

زندگی پرده روی من انداخت             زندگی چوب لای چرخم کرد

این درختی که ریشه زد در من           عاقبت زیر باد  سر خم کرد

زندگی کل گذاشت با چشمم             من به چشمت پناه آوردم

زندگی روی دنده ی لج بود                  من چرا توی جاده چپ کردم

عشق تا مغز استخوانم رفت                 از خودم انتقام می گیرم

بس که در خانه خودخوری کردم              ذره ذره جذام می گیرم

نیست هایی که سهم من هستند         تا همیشه همیشه این جورند

درد دارم به زور می خندم                      خنده ها هم به زور مجبورم

هدیه هایم همیشه کوچک بود               من برایت همیشه بد بودم

شعرهایم فکستنی بودند                       من همین را فقط بلد بودم

روزها می روند و می آیند                        بعد از اینها بزرگ خواهم شد

از تمامی بره ها خوردم                           می درم ساده گرگ خواهم شد

روزها می روند و می آیند                         من و جام و شب و خماری ها

من به جان کندن از تو مشغولم                  تو به رویت ولی نیاری ها !!!...